Auti-gehoor

Leven met autisme, als partner van, is niet altijd eenvoudig. Een overdag, door de weeks rustiger straat, veranderd in zomeravonden in een groot onrustig droogte paradijs.

scherpe geluiden
uit nabuurschap geboren
verstoren je rust

zachte kinderstem
helle peutersirenes
geven je onrust

geuren van zwart vlees
gemarineerde speklappen
verklappen te veel

heel je leven is
een overprikkeling strijd
gezocht heide-hut

Disco – model

Dit schema heb ik gehad van Marc Faber, een fijne manier om te kijken wat je met een intens emotioneel drama zou kunnen doen.

De keus wie je wilt zijn in een situatie, is bepalend voor de mogelijkheid. Het beeld dat ik zag, kon ik niet direct toepassen op het vaste.

Wel helpt het mijn keus in de materie te bepalen. Of mensen het dan begrijpen is de vraag.

Hoe pijnlijk ook. De kracht van Avebury zoals ik het noem, is de kans … nog geen idee hoe dat mee te nemen in een conflictsituatie. De tijd zal het leren.

Ooit deed ik een ceremonie in Avebury. Een aspect hiervan kwam ik tegen bij de O. Hoe dat vertalen? Misschien de acceptatie dat dingen komen zoals ze komen. Dat ziel en bezieling noodzakelijk zijn om te leven?

In het vervolg ging het over de taken van de Ziel en het Ego (vijf zintuigen en intellect). In onze samenleving wordt veel meer geleund op Ego en materie dan op de Ziel, die zicht heeft over het geheel. De sleutel ligt in het verbinden van beiden, zo stelt de basis van deze theorie en wijsheidsleer. Het spreekt me zeer aan.

We weven verhalen.
Ze passeren soms het leven
… zo het aan de basis van ons Zelf bedoeld is.

foto van Anja Tekelenburg.

12 E of Weg

De ruimte in het binnenin
een begin van een lentedag
vijf jaar DKF ik zag
dat Zijn in ervaren
aanvaardbaar was

zo een verademing
een groeiende beweging
iedereen zijn eigen ding
rugzak
werkelijkheid

het inwikkelen
op basis van eigen normen
en waarden
we doen het allemaal
ieder in een eigen taal

De DISCO speelt
in drama en structuur
wie wil ik zijn in dezen
kan ik de ruimte als wezen
dragen

Dan is er de kans
illusies voorbij
vanuit wie jij wilt zijn
de lijn van ervaren
van het grotere
het Zijn

tot het heilig huwelijk
van een unieke ziel
met het ego
hier op Aarde verbonden
in materie
illussies
voorbij

Geïnspireerd op vijf jaar De KrachtFabriek
en een workshop van Marc Faber

De Weg uit de Hel

foto-6Het afgelopen half jaar hebben zeker drie mensen mij gezegd dat ik eens een boek moet schrijven. Nog veel meer mensen die ik hierover vertelde zeide: “Doen”. Gewoon omdat mijn leven zo vreemd gelopen is, zulke schokkende ervaringen in zich mee draagt. De vraag is of ik dat wel wil en hoe dan?

  1. Anderen kunnen zoveel zeggen en wat doe ik er mee?
  2. Schrijven doe ik genoeg, publiceren op informele wijze ook. Dus waarom nog een boek?
  3. En als ik dit dan ga doen, wat wordt dan de werktitel?

Deze titel heb ik al wel: “De Weg uit de Hel”.

Hoe begint mijn leven:

Mijn vader en moeder trouwen in 1965 en blijkbaar leefden zij op de één of andere wijze man en vrouw uit. Zij leefden als geliefden en dus was er ruimte voor mij om mij te nestelen in de baarmoeder van de vrouw die ik mama ging noemen.

Hoe het daar is? Aanvankelijk wel goed, in het begin ruimte zat. Dus ik drijf daar wat rond en veel kan ik niet terughalen uit die eerste periode. Wellicht omdat de verbinding tussen het klompje vlees en de geest/ziel nog niet volkomen was. Zo begint mijn leven.

Mama is wel wat ziek van haar hormonale onevenwichtigheid, of weet ze gewoon niet goed hoe ze in die tijd goed voor zichzelf en haar kindje moet zorgen? Er moet namelijk zoveel gezorgd worden voor haar broer (verstandelijke beperking) en haar moeder die achteraf – toen al – aan het dementeren is. Spugend werkt ze zich een slag in de rondte als tegenprestatie voor de onderhandse lening van hun poppenhuisje in Dordrecht. Elk dubbeltje wordt omgedraaid en elke lapje hergebruikt. Gelukkig kan ze goed naaien. Papa werkt op kantoor bij Bart in de binnenstad. Mama wil graag een mooie slanke jong en goed uitziende vrouw zijn, dus dat ze bijna niets binnenhoud en onzichtbaar zwanger is, daar is ze super trots op. Ik krijg het alleen wel een beetje benauwd zo.

Mama is ook niet zo heppie, ze wil namelijk heel andere dingen doen dan verplicht zorgen voor anderen, ze wil leren en zichzelf ontwikkelen, maar ja, nu ze getrouwd is, lukt dat niet. En ja, mentaal is ze niet zo sterk dat ze voor zichzelf opkomt op een effectieve manier, dat hoorde een meisje/vrouw niet te doen. Dus voel ik dat mama heel verdrietig en bang is. Ik ben zes maanden in mama’s buik en ik besluit dat ik heel goed voor mama ga zorgen.

Zo begint mijn leven op aarde.

Voor meer informatie, verzoek ik je op een ander moment opnieuw te komen lezen.

Wil je in gesprek over jouw levensbegin, neem dan gerust contact op.