Overwegingen aangaande verbinding

Er zijn van die momenten dat het leven overgoten door zon en schaduw een plaats biedt, aan vraagtekens vol vertrouwen en pijnlijk verdriet.
 
 
Wat mij helpt is schrijven en verbeelden, de eindeloze zon en wijze wolvin-maan begroeten in mijzelf, in mijn leven op Aarde. Zij baarde mij als vrouw met hart, ziel en verlangen. Een onleesbaar wezen voor de omgeving. Zoals jij ook onleesbaar bent, omdat niemand is zoals jij. Jij het mooiste geschenk in wezen. Zo zijn we nimmer gelijk, altijd gelijkwaardig. Kan ik zeggen, ik ben ik, jij bent jij, of ik ben een andere jij. Uitgaande van een gezonde verbondenheid tussen lichaam, hart en ziel.
 
Wat mij helpt helpt is schrijven en verbeelden, spiegelingen leren verstaan uit komende en gaande levenscirkels in de natuur.
De natuur is een pure spiegel van de ziel van ons land, van vele landen, van verlangen naar warmte. Wat teveel warmte al niet doet, als de schaduwen verdwijnen, als bomen sterven. Waterlanders belanden bij angst voor stijgend water in een woestijn. Zo de harten vereenzamen. Afstompen in de ratrace. Verkleefd aan beeldschermen, blind voor het kind, de boom, de wind, alleen dat scherm.
 
Simpelweg je eerlijke zelf zijn (zoals bijvoorbeeld de simpelen, zogenaamd beperkten) is wellicht wijzer dan altijd toneelspelen. Is het niet beter als je met je kind op stap bent, het kind te leren kijken naar de wereld, in plaats van met je ogen verkleefd te zijn aan het beeldscherm. Verzonken in schijnwerelden. Wat geef je je kinderen dan mee?
 
Liefde is soms scherp(zinnig) haar stem als zalf voor de ziel, muziek ondersteunt mijn schrijven hier. https://www.youtube.com/watch?v=4KRCopc3jjo. Liefde die stil stoomt en vloeit gelijk woorden. Ze tasten de dagelijkse werkelijkheid af, op zoek naar eenvoudige verbondenheid met het Zelf en de plaats waar zij zich bevindt, waar hun leven en verlangen zich vult met dagelijkse aardse zaken. Het is waarnemen, kijken, luisteren, voelen, tasten en waarnemen.
 
Er zijn van die momenten in het leven dat simpelweg ademhalen en zijn voldoende is. Of misschien zou dat wel altijd zo kunnen zijn …? Als we leren verbinden met het leven zoals het van nature is.