De Weg uit de Hel

foto-6Het afgelopen half jaar hebben zeker drie mensen mij gezegd dat ik eens een boek moet schrijven. Nog veel meer mensen die ik hierover vertelde zeide: “Doen”. Gewoon omdat mijn leven zo vreemd gelopen is, zulke schokkende ervaringen in zich mee draagt. De vraag is of ik dat wel wil en hoe dan?

  1. Anderen kunnen zoveel zeggen en wat doe ik er mee?
  2. Schrijven doe ik genoeg, publiceren op informele wijze ook. Dus waarom nog een boek?
  3. En als ik dit dan ga doen, wat wordt dan de werktitel?

Deze titel heb ik al wel: “De Weg uit de Hel”.

Hoe begint mijn leven:

Mijn vader en moeder trouwen in 1965 en blijkbaar leefden zij op de één of andere wijze man en vrouw uit. Zij leefden als geliefden en dus was er ruimte voor mij om mij te nestelen in de baarmoeder van de vrouw die ik mama ging noemen.

Hoe het daar is? Aanvankelijk wel goed, in het begin ruimte zat. Dus ik drijf daar wat rond en veel kan ik niet terughalen uit die eerste periode. Wellicht omdat de verbinding tussen het klompje vlees en de geest/ziel nog niet volkomen was. Zo begint mijn leven.

Mama is wel wat ziek van haar hormonale onevenwichtigheid, of weet ze gewoon niet goed hoe ze in die tijd goed voor zichzelf en haar kindje moet zorgen? Er moet namelijk zoveel gezorgd worden voor haar broer (verstandelijke beperking) en haar moeder die achteraf – toen al – aan het dementeren is. Spugend werkt ze zich een slag in de rondte als tegenprestatie voor de onderhandse lening van hun poppenhuisje in Dordrecht. Elk dubbeltje wordt omgedraaid en elke lapje hergebruikt. Gelukkig kan ze goed naaien. Papa werkt op kantoor bij Bart in de binnenstad. Mama wil graag een mooie slanke jong en goed uitziende vrouw zijn, dus dat ze bijna niets binnenhoud en onzichtbaar zwanger is, daar is ze super trots op. Ik krijg het alleen wel een beetje benauwd zo.

Mama is ook niet zo heppie, ze wil namelijk heel andere dingen doen dan verplicht zorgen voor anderen, ze wil leren en zichzelf ontwikkelen, maar ja, nu ze getrouwd is, lukt dat niet. En ja, mentaal is ze niet zo sterk dat ze voor zichzelf opkomt op een effectieve manier, dat hoorde een meisje/vrouw niet te doen. Dus voel ik dat mama heel verdrietig en bang is. Ik ben zes maanden in mama’s buik en ik besluit dat ik heel goed voor mama ga zorgen.

Zo begint mijn leven op aarde.

Voor meer informatie, verzoek ik je op een ander moment opnieuw te komen lezen.

Wil je in gesprek over jouw levensbegin, neem dan gerust contact op.